حالا جالبه که چقدر دنیای آدما دور از همه و هیچکس از کس دیگه ای خبر نداره. ما تا پارسال دم عید دنبال سبزه و ماهی و خونه تکونی بودیم و اصلا به اونی که توی بیمارستانه، اونی که مریض داره یا هرکی که از این بدبختیا داره فکر نمیکردیم. الان خودمون مثلا تو راه بیمارستانیم مردم رو میبینیم سبزه دستشونه یا توی بازار دنبال لباس و کیف و کفش هستن حس میکنیم تو دوتا سیاره متفاوت داریم زندگی میکنیم. شخصا هیچی از حال کسایی که شور نوروز دارن نمیفهمم. نه که حق نداشته باشن ها. حرفم چیز دیگری است. در واقع به قول همون شعره، آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید! یک نفر در اب دارد می سپارد جان..