با سحرخیزی هم‌اتاقیام نمیتونم کنار بیام. اون هم روز تعطیل. درحالی که نه درس دارن نه کار واجبی. از نه صبح پا شدن و نمیدونم چرا نمیتونن آروم و بی سر و صدا زندگی کنن. کل هفته به امید یه امروز که تعطیله دووم آوردم و خودمو زنده نگه داشتم امروز هم که از هیچ سر و صدایی تو این اتاق دریغ نشد. وع. در اتاق رو چرا میکوبن. در کمدشون رو چرا محکم میبندن. چرا اینجوری راه میرن. انگار رژه میرن نه راه رفتن عادی. اصلا چرا باید اینقدر زود پاشن. وع وع وع.