بعد مجازی شدن دانشگاه دیگه چون ترم اخریم رفتارا کم کم عوض شد. دیر جواب دادن و کم حرف زدن و سرد برخورد کردنا فقط برای اینکه دیگه این دوره هم قراره تموم بشه و هرکی میره دنبال کار خودش. این چهارسال دوستای کمی داشتم ولی همون دو سه نفر برام کافی بودن :) دوستای خوبی بودن حداقل ناراحتی و دلخوری پیش نیومد هرکی هرچقدر تونست گذاشت وسط.. ولی اینکه اینقدر راحت و زمانبندی شده رفتار کردن برام یه مقدار ناراحت کننده است. گذاشتن تا همین اردیبهشت که اوج کلاسا و کارا بود روابطشون رو حفظ کردن اونم البته با چهارچوب و بعدش دیگه کم کم قطع کردن. منم زیاد اصرار و تلاشی نکردم. واسه یکی شون چرا چندباری بهش سر چیزای مختلف پیام دادم که محک بزنم ببینم بازم همونجوریه دیدم بله هست :)) اوایل فکر میکردم خب سرشون شلوغ شده چون تو خونه ان و وقت ازاد دارن برای کارای مختلف بعد فهمیدم به اون شدتم نیست.. ناراحتم که اینجوری شد. دوستای دانشگاهم به گرد پای دوستای دبیرستانم نمیرسیدن هنوز به دوستای دبیرستانم فکر میکنم، هنوز خاطره هاشون یادمه و هنوز تو خونه میگم وای چقدر دخترای خوب و باحالی بودن. ولی بازم دوستای دانشگاه هم بد نبودن مثل دبیرستان باهاشون جور نبودم ولی خب بی حاشیه و بی دردسر بودن. دلم براشون تنگ میشه؟ نمیدونم. ولی از اینکه اونا اینقدر حواسشون بود کی دیگه کمرنگ بشن ناراحتم میکنه..